Bada gure gelan haur bat terapian hastekoa dena, eta bi urteko gelan zegoenetik bere tutoreei kezka eragin diena harremanen arloko zailtasunak direla eta. Eskolan jarraipen berezia du aspalditik eta kanpoko laguntza jartzea lortu nahi du tutoreak, orain arte egindakoarekin haurrak behar duen laguntza eman ahal izan ez zaiola uste duelako.
Gaur partxisean jolasten egon gara talde txikian; bera eta beste lagun bat batera ari ziren fitxa urdinekin jolasean. Hasieran, pieza guztiak etxetik ateratzea lortu dute, bost mordoa atera zaizkielako, gorriekin jolasten ari zen lagunak guztiak etxean zituen bitartean. Orduan pozik zegoen haurra, noski. Baina gero besteak fitxak etxetik atera eta epe laburrean bi fitxa jan dizkie. Haur honen erantzuna frustrazio arinena sortzen dion edozeren aurrean erakusten duen ohikoa izan da: orroka eta negarrez hasi, berak urdinekin jolastu nahi ez duela esanez, berak gorriak nahi dituela, eta hogei kontatu nahi duela... Hau guztia garrasika, eta bere dadoetan tokatutakoa kontatuko ez zuela esanez.
Jolasten jarraitu nahi ez zuela ikusita, eta besteei ere jolasten uzten ez zienez, gelatik kanpo atera dut hitz egitera, eta esan dit berak ez zuela partxis horrekin jolastu nahi, bere etxekoarekin baizik, aitarekin etxean jolasten zuenean beti berak irabazten zuelako. Nik nahiko logikoa den txapa sartu diot: ezin duela beti batek irabazi, partxisa jolas luzea dela, eta nahiz eta momentu batean galtzen joan, jolasten jarraituz gero agian gero irabazi egiten dela, jolasean batzuetan irabazi eta besteetan galdu egiten dela, berak irabazteko beste batek galdu behar duela, eta guztiek dutela gustuko irabaztea eta abar luzea.
Haurrari nik esateko nuena ez zitzaion inondik interesatzen, eta ez dut konbentzitu. Egia da lortu dudala lasaitu eta negarrari uztea, eta aurpegia garbitzera joan eta gelara bueltatu dela, baina nire sentsazioa izan da ez dudala ezer aurreratzerik lortu. Bestetik, partxisarena anekdota hutsa da, egunero ematen baitira antzeko bizpahiru egoera berarekin. Zer egin behar da honelako kasuetan? Nola jokatu honelako haurrarekin?
2014/03/10
2014/03/07
Haurrek ni tutore bezala ikusteko bidean
Praktika aldiaren hasieran esan nuen bezala, tutoreak eta biok adostu genuen saiatuko ginela haurrek ni ere tutore bezala ikus nazaten lortzen. Horretarako, lehenengo egunetik nik tutorearen toki fisikoa hartu dut talde handian egiten ditugun jarduera guztietan (kolektiba izenez ezagutzen den horretan), taldearen parean eserita eta gidaritza eramanda. Nik eramaten dut goizaren hasierako errutina arduradunarekin, baita hamaiketakoa, edo arratsaldearen hasiera ere.
Bi aste pasa ondoren, uste dut nahiko ondo gabiltzala. Egia da haurrek lanen bat burutzen dutenean, batzuetan niri erakusten badidate ere, beti joaten direla tutorearengana, haien buruan argi dutelako "benetako" tutorea bera dela. Besterik ez zen falta, bada, hau bigarren urtea baita elkarrekin. Tutorea gelatik irteten denean ordena mantentzea zailagoa egiten zait, baina esango nuke egunek aurrera egin ahala hori hobetzen ari dela. Baten batek tutorearen izena erabilita deitu dit, eta gaur bi aipatu dute orain bi andereño dituztenez, agian gelako batzuk jarduera bat batekin eta beste batzuk beste zerbait bestearekin egin genezakeela.
Beraz, ondo goaz, eta horrela tutoreak aukera du ni estutasun txikiren baten aurrean jartzeko. Adibidez, gaur nire esku utzi du ingeleseko orduaren ondorengo denbora antolatzea, eta ez da samurra izan, oraindik ez baitut argi ondo egin ote dudan edo ez. Lehendabizi ipuina kontatu dugu, eta ondorengo eztabaida luzatu zaigunez, iruditu zait egokiena hamaiketakoa egitea zela. Gaurko arduradunak fruta mordoa ekarri duenez, hamaiketakoak 40 minutu eraman dizkigu. Nik ez dut jateko denborarik izan, frutak moztu eta azalak kentzen egon naizelako geratu gabe. Hamaiketakoa bukatzerako 11.30ak ziren. Ondoren, bi aukera genituen bazkalordura arte (12.30ak): jolastokira irten, edo gelan geratu txokoetan lan egiteko. Printzipioz, ni jolastokira irtetearen aldeko nintzateke, oso gogorra iruditzen zaidalako bost urterekin goiz osoz gelan egotea, bereziki aste osoan euria egin ondoren gaur eguzkia zegoela ikusita. Baina jolastokira irtenez gero, ordu osoz han egon behar genuen, zeren eta jolas-ordu motzagoa egiten bagenuen gero zertan erabiliko genituen 15 edo 20 minutu gelara bueltatuta? Bestetik, haurretako batzuk gaizki samar portatu dira, eta batek aurre egin dit, nik erabakitakoa erabakita ere, hura jolastokira irtengo zela esanez. Arduradunari galdetuta, batzuk gaizki portatu direlako jolastokira irten beharko ez genukeela erantzun du (haurrak oso zorrotzak dira arduradunaren tokian jartzen direnean). Hori guztia kontuan izanda, azkenean gelan geratu gara eta txokoetan aritu gara.
Baina erabaki zuzena izan ote da?
Bi aste pasa ondoren, uste dut nahiko ondo gabiltzala. Egia da haurrek lanen bat burutzen dutenean, batzuetan niri erakusten badidate ere, beti joaten direla tutorearengana, haien buruan argi dutelako "benetako" tutorea bera dela. Besterik ez zen falta, bada, hau bigarren urtea baita elkarrekin. Tutorea gelatik irteten denean ordena mantentzea zailagoa egiten zait, baina esango nuke egunek aurrera egin ahala hori hobetzen ari dela. Baten batek tutorearen izena erabilita deitu dit, eta gaur bi aipatu dute orain bi andereño dituztenez, agian gelako batzuk jarduera bat batekin eta beste batzuk beste zerbait bestearekin egin genezakeela.
Beraz, ondo goaz, eta horrela tutoreak aukera du ni estutasun txikiren baten aurrean jartzeko. Adibidez, gaur nire esku utzi du ingeleseko orduaren ondorengo denbora antolatzea, eta ez da samurra izan, oraindik ez baitut argi ondo egin ote dudan edo ez. Lehendabizi ipuina kontatu dugu, eta ondorengo eztabaida luzatu zaigunez, iruditu zait egokiena hamaiketakoa egitea zela. Gaurko arduradunak fruta mordoa ekarri duenez, hamaiketakoak 40 minutu eraman dizkigu. Nik ez dut jateko denborarik izan, frutak moztu eta azalak kentzen egon naizelako geratu gabe. Hamaiketakoa bukatzerako 11.30ak ziren. Ondoren, bi aukera genituen bazkalordura arte (12.30ak): jolastokira irten, edo gelan geratu txokoetan lan egiteko. Printzipioz, ni jolastokira irtetearen aldeko nintzateke, oso gogorra iruditzen zaidalako bost urterekin goiz osoz gelan egotea, bereziki aste osoan euria egin ondoren gaur eguzkia zegoela ikusita. Baina jolastokira irtenez gero, ordu osoz han egon behar genuen, zeren eta jolas-ordu motzagoa egiten bagenuen gero zertan erabiliko genituen 15 edo 20 minutu gelara bueltatuta? Bestetik, haurretako batzuk gaizki samar portatu dira, eta batek aurre egin dit, nik erabakitakoa erabakita ere, hura jolastokira irtengo zela esanez. Arduradunari galdetuta, batzuk gaizki portatu direlako jolastokira irten beharko ez genukeela erantzun du (haurrak oso zorrotzak dira arduradunaren tokian jartzen direnean). Hori guztia kontuan izanda, azkenean gelan geratu gara eta txokoetan aritu gara.
Baina erabaki zuzena izan ote da?
Collagearekin aurrera jarraitzen
Gaur hirugarren taldea igaro da plastikako txokotik collagean oinarritutako lana egitera. Bigarren taldea ez nuen jarduera hasi aurretik aulkietan esertzera behartu eredu bezala erabiliko genituen liburuak aurkezteko, eta nik egindako animalien collageen ereduak erakusteko, eta iruditu zitzaidan hasieran galduagoak egon zirela batzuk.
Ondorioz, gaur lehenengo taldearekin egin nuenera bueltatu naiz; haurrei aulkietan tenperekin margotzeko erabiltzen dituzten astoen parean esertzeko eskatu diet, astoetan liburuetako batzuk jarri ditut (guztiak collageen bidez ilustratuak, eta denak Leo Lionnirenak), eta azaltzen joan naiz nola eginda zeuden ilustrazio horiek, eta horrelako animaliak (igelak, saguak eta abar) nola egin daitezkeen azaldu diet nik egindako adibideen bitartez. Gainera, esan diet nik egindako animalien atalak haiek kartoi-mehe bat hartu eta horren gainean "errepasatzeko" (silueta marrazteko) erabil zitzaketela.
Horrela, haurrek modu autonomoagoan lan egin ahal izan dute, eta ni ez naiz hain estututa sentitu. Tutoreari kontatu diodan bezala, txokoan izan garen tartean ordulariari behin begiratzea eta guzti lortu dut! Aurrerapauso itzela (jesus, zein gutxirekin konformatzen naizen, barregarria da).
Tutoreari kontatu diot goizean (egunero 45 minutu goizago joaten gara eskolara jarduerak prestatzeko, bestela denborarik ez baitago) aste honetan behin baino gehiagotan haurrekin amets egin dudala, eta bi egunetan lo gutxi egin dudala, nire jarduera txatxu honi bueltak ematen, haurrei nola azaldu, zer aldatu eta abar pentsatzen...
Eta bitartean, nire tutoreak jarduerak burutzen ditu magoek kapelatik untxi zuriak ateratzen dituzten naturaltasun eta ustezko erraztasun handiz. Hain urrun ikusten dut nire burua horrela aritzen! Baina badakit hura ere ez zela jakitun jaioko, eta arituz bakarrik ikasiko dudala. Beste horrenbestetan aipatu dudanari jarraituta, nire gelakide batek esan zigun bezala, Arinaiztar izatea beste erremediorik ez dago aurrera egin nahi bada.
Ondorioz, gaur lehenengo taldearekin egin nuenera bueltatu naiz; haurrei aulkietan tenperekin margotzeko erabiltzen dituzten astoen parean esertzeko eskatu diet, astoetan liburuetako batzuk jarri ditut (guztiak collageen bidez ilustratuak, eta denak Leo Lionnirenak), eta azaltzen joan naiz nola eginda zeuden ilustrazio horiek, eta horrelako animaliak (igelak, saguak eta abar) nola egin daitezkeen azaldu diet nik egindako adibideen bitartez. Gainera, esan diet nik egindako animalien atalak haiek kartoi-mehe bat hartu eta horren gainean "errepasatzeko" (silueta marrazteko) erabil zitzaketela.
Horrela, haurrek modu autonomoagoan lan egin ahal izan dute, eta ni ez naiz hain estututa sentitu. Tutoreari kontatu diodan bezala, txokoan izan garen tartean ordulariari behin begiratzea eta guzti lortu dut! Aurrerapauso itzela (jesus, zein gutxirekin konformatzen naizen, barregarria da).
Tutoreari kontatu diot goizean (egunero 45 minutu goizago joaten gara eskolara jarduerak prestatzeko, bestela denborarik ez baitago) aste honetan behin baino gehiagotan haurrekin amets egin dudala, eta bi egunetan lo gutxi egin dudala, nire jarduera txatxu honi bueltak ematen, haurrei nola azaldu, zer aldatu eta abar pentsatzen...
Eta bitartean, nire tutoreak jarduerak burutzen ditu magoek kapelatik untxi zuriak ateratzen dituzten naturaltasun eta ustezko erraztasun handiz. Hain urrun ikusten dut nire burua horrela aritzen! Baina badakit hura ere ez zela jakitun jaioko, eta arituz bakarrik ikasiko dudala. Beste horrenbestetan aipatu dudanari jarraituta, nire gelakide batek esan zigun bezala, Arinaiztar izatea beste erremediorik ez dago aurrera egin nahi bada.
Ipuinari buruzko eztabaida
Tutoreari proposatu nion praktikaldian zehar egunero ipuin bat kontatu nahi niela haurrei, eta horrela egiten dugu. Egunean zehar tartetxo bat bilatzen diogu ipuinari, eta batzuetan ipuinari lotutako jardueraren bat egingo dugu ere.
Haurrak erabat nireganatzea lortu duen ipuina Hervé Tullet-en "Ipuin bat" izan da, dudarik gabe. Uste dut horrekin lortu dudala haurrek ni ikustea haien interesekoa izango den zerbait ekarriko dien norbait bezala. Orain, mailari eutsi beharko diot, eta ez da erraza izango, ipuin askok Tulletenak baino esfortzu handiagoa eskatzen dutelako, edo apalagoak direlako haien "efektu berezietan".
Bestetik, gaur arte ez naiz konforme geratu ipuinaren inguruan sortutako eztabaidarekin. Gaur Anthony Browneren "Tunela" irakurri dugu, eta kontakizunaren aurretik eta kontatu bitartean igartze eta ondorioztatze estrategiak aplikatzeaz gain, ipuina bukatu ondoren pixka batean aritu gara argumentuaz hizketan. Hala ere, nire tutoreak ondoren adierazi didan bezala, eztabaida zalapartatsuegia suertatu da nik galderak talde osoari zuzendu dizkiodalako, eta horrek haur guztiak aldi berean hitz egitera bultzatu ditu. Galderak haur zehatzei zuzentzeko gomendatu dit, bereziki normalean talde handian gutxi parte hartzen duten haurrei, eta erabat ados nago berak esandakoarekin. Hortaz, hurrengoan horrela egiten saiatuko naiz.
Haurrak erabat nireganatzea lortu duen ipuina Hervé Tullet-en "Ipuin bat" izan da, dudarik gabe. Uste dut horrekin lortu dudala haurrek ni ikustea haien interesekoa izango den zerbait ekarriko dien norbait bezala. Orain, mailari eutsi beharko diot, eta ez da erraza izango, ipuin askok Tulletenak baino esfortzu handiagoa eskatzen dutelako, edo apalagoak direlako haien "efektu berezietan".
Bestetik, gaur arte ez naiz konforme geratu ipuinaren inguruan sortutako eztabaidarekin. Gaur Anthony Browneren "Tunela" irakurri dugu, eta kontakizunaren aurretik eta kontatu bitartean igartze eta ondorioztatze estrategiak aplikatzeaz gain, ipuina bukatu ondoren pixka batean aritu gara argumentuaz hizketan. Hala ere, nire tutoreak ondoren adierazi didan bezala, eztabaida zalapartatsuegia suertatu da nik galderak talde osoari zuzendu dizkiodalako, eta horrek haur guztiak aldi berean hitz egitera bultzatu ditu. Galderak haur zehatzei zuzentzeko gomendatu dit, bereziki normalean talde handian gutxi parte hartzen duten haurrei, eta erabat ados nago berak esandakoarekin. Hortaz, hurrengoan horrela egiten saiatuko naiz.
2014/03/06
Maitasunaren indar pedagogikoa
Atzo gelako haur bat goizean kontu handiz tolestutako bi orri eskuan hartuta etorri zitzaigun eskolara, eta arduradunaren goizeko errutinan jada esan zuen bazuela erakusteko zerbait. Arduradunaren lanak luzatu zitzaizkigunez, ez zuen aukerarik izan erakusteko, baina arratsaldeko saioa hasi genuenean gogorarazi zigun berak bazuela gelari erakutsi nahi zion zerbait.
Kanpotik begiratuta, batek pentsa lezake ez zela gauza handia: batuketak egiteko, paper batean marra mordoa zituen marraztuta, eta haiekin batuketak egitea oso erraza zela zioen. Haurrek egunero abakoaren laguntzarekin egiten duten ariketa bera paperean egiten zuen marratxoak zenbatuta. Egunero eskolan eginda ere, haurrak aurreko egunean ikusi zuen argia, eta batuketen filosofoen harria aurkitu zuen. Zoratzen zegoen.
Zer zen, bada, berezia haur horrek kontatu zigunean? Aitak ireki zizkiola begiak. Ziur naiz aitak ez ziola batuketak nola egin tutoreak baino hobeto azaldu, hamarkada luzez horretan aritu den norbaitek baino gehiago ezin baitzuen jakin kontzeptu matematiko hori haurrak bereganatzeko bideen inguruan. Baina hark bazuen zerbait tutoreak ez zuena: bere AITA zen.
Atzo arratsaldean, haur honek gela guztia batuketak egiten jarri nahi zuen, bere metodo iraultzailea erabilita besteek ere berak aurkitutakoa ikus zezaten. Tutoreak bere txokoko taldekideekin partekatzeko aukera eman zion, eta bakarra engainatu zuen batuketak egiten jartzeko.
Horixe izan zen nire atzoko une bitxi eta ederra.
Kanpotik begiratuta, batek pentsa lezake ez zela gauza handia: batuketak egiteko, paper batean marra mordoa zituen marraztuta, eta haiekin batuketak egitea oso erraza zela zioen. Haurrek egunero abakoaren laguntzarekin egiten duten ariketa bera paperean egiten zuen marratxoak zenbatuta. Egunero eskolan eginda ere, haurrak aurreko egunean ikusi zuen argia, eta batuketen filosofoen harria aurkitu zuen. Zoratzen zegoen.
Zer zen, bada, berezia haur horrek kontatu zigunean? Aitak ireki zizkiola begiak. Ziur naiz aitak ez ziola batuketak nola egin tutoreak baino hobeto azaldu, hamarkada luzez horretan aritu den norbaitek baino gehiago ezin baitzuen jakin kontzeptu matematiko hori haurrak bereganatzeko bideen inguruan. Baina hark bazuen zerbait tutoreak ez zuena: bere AITA zen.
Atzo arratsaldean, haur honek gela guztia batuketak egiten jarri nahi zuen, bere metodo iraultzailea erabilita besteek ere berak aurkitutakoa ikus zezaten. Tutoreak bere txokoko taldekideekin partekatzeko aukera eman zion, eta bakarra engainatu zuen batuketak egiten jartzeko.
Horixe izan zen nire atzoko une bitxi eta ederra.
2014/03/05
Lehen jarduerak antolatzen
Aste honetan plastika txokoan jarduera bat antolatu eta eramaten ari naiz. Leo Lionniren ipuin asko ditudanez, horiek eskolara eraman, horietako bat kontatu eta haurrei proposatu diet Lionnik bezala collagearen teknikarekin DIN A3 formatuan lanak egitea. Nik liburuetan agertzen diren animalietako batzuen gorputzak osatu ditut, adibide bezala haiei erakusteko, eta guztion artean liburuak begiratu ondoren, bakoitzak erabaki du zer egin nahi duen.
Oraingoz, talde batek bi saio egin ditu, eta taldekide guztiek haien lanak bukatu dituzte, eta beste talde batek saio bakarra egin du (batzuk saio bakarrean bukatu dute egin nahi zutena, eta beste batzuk oraindik osatzen jarraitu nahi dute). Hirugarren taldearekin oraindik ez naiz hasi.
Arte plastikoetako portfolioan jasoko ditut prozesua eta emaitzak, eta oraingoz hemen jasoko dudan bakarra nire buruari buruzko iritzia izango da. Lehen taldearekin saioa hasi nuenean pixka bat estutu nintzen, ikusi nuelako haurretako batzuk marrazkiak kartoi-mehean nola egin nituen erakutsi ondoren collagea egin ordez zuzenean marrazten hasi zirelako (ene, zeinen gaizki azaltzen dudan nire burua!), baina gero bikoteka haiekin haitz egiten jarraitu eta lortu nuen egoera birbideratzea. Txokoetan talde txikietan aritzea abantaila da horretarako, aukera ematen duelako banaka zuzenean hitz egiteko. Bestetik, haurretako batek nik kartoi-mehean egindako ereduak erakutsi nizkienean sobra ere egitekoa zailegia zela erabaki zuen, eta jarrera itxi-itxia hartu zuen, hark egingo ez zuela esan eta mahai azpian gordeta. Hura ere nahiko ondo bideratzea lortu nuen, material gehiagoren bila biltegira nirekin eraman eta joan etorrian hitz eginda. Horren ondoren, irudi mordoa egin ditu bi saioetan eta oraindik gehiago egin nahi ditu hirugarrenean. Beraz, lehenengo taldearekin gauzak nahiko ondo joan direla esan daiteke.
Bigarren taldean beste haur bat egoskortu egin zait, taldeko besteek aurrea hartu diotela ikustean etsi eta ezer egingo ez zuela esan duelako. Honekin zailagoa izan da egoerari buelta ematea, eta bakea izatearren, taldeko beste kideak lardaska ez zitzan, azkenean bere irudia marraztu eta moztu behar izan dut. Besteak ondo aritu dira, baina batzuk erabaki dute lehen saioan lanak amaitutzat ematea, niri osatzeko aukera dutela iruditu zaidan arren.
Jarduerari buruz oraingoz egin dezakedan balorazioa ondokoa da: positiboa iruditu zait haur bakoitzak berak egin nahi duena aukeratu ahal izatea; liburuetako ereduak erabiltzea interesgarria izan daitekeela uste dut, trebetasun asko lantzea ahalbidetzen duelako eta, aldi berean, tokia uzten diolako norberaren sormenari; tutorea gelan bakarrik egonda ez dut posible ikusten jarduera nik egin dudan bezala burutzea, haurrek laguntza asko behar dutelako eta beste txokoetaz ezingo lukeelako arduratu; eta tutoreak bakarrik lantzeko bururatzen zaidan modu bakarra aurretik animalien irudi mordoa fitxetan prestatu eta haurrei horien artean gustuko dituztenak moztu eta haiekin collagea egitea da.
Nire burua nola ikusi dudan gogoeta eginda, esango nuke berde ikusi naizela; oso berde. Materialak eta prozedura nahiko ondo prestatu ditudala uste dut, baina nire arazo nagusia da txoko batean jarduera hau dinamizatzeari horrenbesteko arreta eman behar diodala, denboraren kontrola erabat ahazten dudala. Begirada periferikoa eta horiek guztiak kimera hutsa dira niretzat. Ordularia begiratzeko astirik ere ez dut. Ez dakit, inoiz tutore lanetan hasten banaiz, martxa hartu arte haurrak munduko gauza sinpleenekin aspertu beharko ditut, nire mugak pixkanaka gainditu arte. Fitxak eta fitxak!Tutoreak esan dit praktiken amaieran komeni zaidala bi egun oso nik antolatu eta eramatea, denborak kontrolatzeko eta bakarrik zer nolako jarduerak aurrera eramatea posible den ohartzeko. Ea ordurako nire jarduna hobetzen dudan. Berari dena ateratzen zaio hain erraz eta ondo!
Bestetik, asko kosta zait haurrak ekoizten hasi aurretik eta ekoizten dauden bitartean interpretaziora eta behaketara erakartzea; gehienei ez zaie interesatu pentsatzea, eta egin besterik ez zuten nahi. Taldean guztien lanak aztertu eta komentatzeko interesa pizterik ere ez dut lortu. Horregatik, haur bakoitza bere ekoizpena egiten ari zen bitartean inguruan ibili behar izan dut, zerbait itsatsi aurretik ereduan horrela jarrita ote zegoen galdetzeko (sakontasuna eta perspektiba lantzeko aukera ematen zuten ereduek). Batzuk galderari heldu diote, eta bat ondoren etorri zait erakustera nola lortu duen bere krokodiloaren lau hanketatik bi gorputzaren gainetik eta beste bi atzetik itsastea, baina beste batzuk ez. Arte plastikoetako portfoliora irudiak igotzen ditudanean askoz hobeto ulertuko da esan nahi dudana.
Oraingoz, talde batek bi saio egin ditu, eta taldekide guztiek haien lanak bukatu dituzte, eta beste talde batek saio bakarra egin du (batzuk saio bakarrean bukatu dute egin nahi zutena, eta beste batzuk oraindik osatzen jarraitu nahi dute). Hirugarren taldearekin oraindik ez naiz hasi.
Arte plastikoetako portfolioan jasoko ditut prozesua eta emaitzak, eta oraingoz hemen jasoko dudan bakarra nire buruari buruzko iritzia izango da. Lehen taldearekin saioa hasi nuenean pixka bat estutu nintzen, ikusi nuelako haurretako batzuk marrazkiak kartoi-mehean nola egin nituen erakutsi ondoren collagea egin ordez zuzenean marrazten hasi zirelako (ene, zeinen gaizki azaltzen dudan nire burua!), baina gero bikoteka haiekin haitz egiten jarraitu eta lortu nuen egoera birbideratzea. Txokoetan talde txikietan aritzea abantaila da horretarako, aukera ematen duelako banaka zuzenean hitz egiteko. Bestetik, haurretako batek nik kartoi-mehean egindako ereduak erakutsi nizkienean sobra ere egitekoa zailegia zela erabaki zuen, eta jarrera itxi-itxia hartu zuen, hark egingo ez zuela esan eta mahai azpian gordeta. Hura ere nahiko ondo bideratzea lortu nuen, material gehiagoren bila biltegira nirekin eraman eta joan etorrian hitz eginda. Horren ondoren, irudi mordoa egin ditu bi saioetan eta oraindik gehiago egin nahi ditu hirugarrenean. Beraz, lehenengo taldearekin gauzak nahiko ondo joan direla esan daiteke.
Bigarren taldean beste haur bat egoskortu egin zait, taldeko besteek aurrea hartu diotela ikustean etsi eta ezer egingo ez zuela esan duelako. Honekin zailagoa izan da egoerari buelta ematea, eta bakea izatearren, taldeko beste kideak lardaska ez zitzan, azkenean bere irudia marraztu eta moztu behar izan dut. Besteak ondo aritu dira, baina batzuk erabaki dute lehen saioan lanak amaitutzat ematea, niri osatzeko aukera dutela iruditu zaidan arren.
Jarduerari buruz oraingoz egin dezakedan balorazioa ondokoa da: positiboa iruditu zait haur bakoitzak berak egin nahi duena aukeratu ahal izatea; liburuetako ereduak erabiltzea interesgarria izan daitekeela uste dut, trebetasun asko lantzea ahalbidetzen duelako eta, aldi berean, tokia uzten diolako norberaren sormenari; tutorea gelan bakarrik egonda ez dut posible ikusten jarduera nik egin dudan bezala burutzea, haurrek laguntza asko behar dutelako eta beste txokoetaz ezingo lukeelako arduratu; eta tutoreak bakarrik lantzeko bururatzen zaidan modu bakarra aurretik animalien irudi mordoa fitxetan prestatu eta haurrei horien artean gustuko dituztenak moztu eta haiekin collagea egitea da.
Nire burua nola ikusi dudan gogoeta eginda, esango nuke berde ikusi naizela; oso berde. Materialak eta prozedura nahiko ondo prestatu ditudala uste dut, baina nire arazo nagusia da txoko batean jarduera hau dinamizatzeari horrenbesteko arreta eman behar diodala, denboraren kontrola erabat ahazten dudala. Begirada periferikoa eta horiek guztiak kimera hutsa dira niretzat. Ordularia begiratzeko astirik ere ez dut. Ez dakit, inoiz tutore lanetan hasten banaiz, martxa hartu arte haurrak munduko gauza sinpleenekin aspertu beharko ditut, nire mugak pixkanaka gainditu arte. Fitxak eta fitxak!Tutoreak esan dit praktiken amaieran komeni zaidala bi egun oso nik antolatu eta eramatea, denborak kontrolatzeko eta bakarrik zer nolako jarduerak aurrera eramatea posible den ohartzeko. Ea ordurako nire jarduna hobetzen dudan. Berari dena ateratzen zaio hain erraz eta ondo!
Bestetik, asko kosta zait haurrak ekoizten hasi aurretik eta ekoizten dauden bitartean interpretaziora eta behaketara erakartzea; gehienei ez zaie interesatu pentsatzea, eta egin besterik ez zuten nahi. Taldean guztien lanak aztertu eta komentatzeko interesa pizterik ere ez dut lortu. Horregatik, haur bakoitza bere ekoizpena egiten ari zen bitartean inguruan ibili behar izan dut, zerbait itsatsi aurretik ereduan horrela jarrita ote zegoen galdetzeko (sakontasuna eta perspektiba lantzeko aukera ematen zuten ereduek). Batzuk galderari heldu diote, eta bat ondoren etorri zait erakustera nola lortu duen bere krokodiloaren lau hanketatik bi gorputzaren gainetik eta beste bi atzetik itsastea, baina beste batzuk ez. Arte plastikoetako portfoliora irudiak igotzen ditudanean askoz hobeto ulertuko da esan nahi dudana.
2014/03/02
Liburuei azala jartzea
Irakaslearen jardunak hamaika egiteko arrunt ditu, inolako sofistikaziorik gabekoak. Gaur arratsaldean horietako bat egingo dut: eskolara eramango ditudan ipuinei azala jartzea. Haur Hezkuntzan tapa biguneko liburuak babestea ezinbestekoa da pixka batean irautea nahi bada, behintzat.
Hementxe plastiko itsaskorra erabiltzeko teknika egokia:
Hementxe plastiko itsaskorra erabiltzeko teknika egokia: