Haurrak denborari buruz duen kontzeptua, Tonucciren hitzetan

Oraintxe konturatu naiz oso gustura ikusi nuen bideo hau hona ekarri gabe nuela. Ia ordubete irauten du, baina benetan merezi du Francesco Tonuccik haurrak denbora nola bizitzen duen nola azaltzen duen entzutea eta hezkuntzari buruz duen ikuspegia ezagutzea. Egia da hainbat ideia aurretik hona Tonuccik esandakoak ekarri ditudan beste batzuetan esanda zeudela, baina hain erraz eta ongi azaltzen ditu gustura entzuten ditudala behin eta berriz.

Francesco Tonucci. El sentido del Tiempo en la Infancia. 3er Foro Saberes para el Cambio. from Servicio Audiovisual UNIA on Vimeo.

"Nire lagunaren txakurrak" abestiari buruzko jarduerarekin jarraitzen

Gorputz perkusioaren bitartez erritmoa lantzeko aproposa den abesti honen inguruko jardueraren beste saio bat egin dugu aste honetan. Aurreko saioan haur bat kexu izan zen, berak nola egin ez zekiela eta. Horregatik, bigarren saiorako pentsatu nuen tutorea eta biok biribilaren alderdi berean jarri beharrean, bata bestearen parean edo arituko ginela. Horrela, haurrek argiago izango zuten zein aldetara mugitu behar zituzten eskuak musikarekin batera. Gainera, aurrekoan kexatu ziren bi haurren ondoan jarri nintzen. Hasieran abestia gogoratu genuen, gorputz perkusiorik egin gabe, eta bigarren aldian abestu genuenean mugimenduarekin batera egin genuen, mantso. Ondoren, cda jarri eta aurrekoan bezala aritu ginen, erritmoa bizitzen zenean eskuekin zein belaun jo asmatzeko lanak genituela.

Aurrekoan baino hobeto atera zen, eta orduan kexu zen haurrari erabat ondo atera ez zitzaion arren, oraingoan gusturago ibili zen. Azken batean, praktikarekin ikasten dugu guztiok, eta ziur naiz gehiagotan errepikatuz gero hobetzen jarraituko dugula. Aurrekoan bezala, gero pixka bat kostatu zitzaigun baretzea, haurretako asko paperean erabat sartu eta musika eta mugimendua bizitu ondoren denbora pixka bat behar delako lasaitzeko, baina moldatu ginen.

Psikomotrizitate saioa unibertsitatean

Pasa den asteartean, arratsaldez unibertsitatera joan ginen gelako haurrekin, eta ondoko gelan dagoen nire ilobarekin, unibertsitateko psikomotrizitate gelan saio bat egitera. Unibertsitatetik sei lagun aritu ginen ordu t'erdiko saioa dinamizatzen, eta orokorrean oso ondo joan zen.

Haurrak gustura ibili ziren, bereziki alderdi motorra lantzeko prestatuta zegoen gelaren zatian, bertan haien eskolan ez dauden hainbat elementu eta aukera zituztelako. Sekulako izerditua hartu zuten, eta asko saltoka ibili ziren ia etengabe. Musikako tresnak ere nobedadea ziren haientzat psikomotrizitateko gelan, eta haiekin gozatu zuten batzuk.

Fase sentromotorraren ondoren materiala bildu genuen (batzuei pixka bat kostata, ez baitzuten jarduera eten nahi), eta ipuina adi entzun ondoren, marrazki batzuk bikoteka edo hirukoteka eginez eman genion amaiera saioari. Azken jarduera horretan sortu zen arratsaldeko liskar bakarra, horretarako erraztasuna edo joera duten bi haurren artean.

Saioaren ondoren haurrak eskolara eraman genituen bueltan berriro autobusean, eta ez nuen aukerarik izan tutorearekin balorazioa egin ahal izateko, unibertsitatean eskolak nituela eta segituan bueltan joan behar izan nintzelako. Hala ere, saioaren inguruan eta, bereziki, bukaeran gertatutakoaren inguruan gogoeta egin nuen hurrengo egunean.

Burura etorri zitzaidan lehendabiziko gauza Alvaro Beñaranen irakurgai batean jasotakoa da. Berak proposatzen digu psikomotrizitateko gelan gertatutakotik geure buruari "egotzi" diezaiokeguna identifikatzeko. Saioa orokorrean ondo joan zenez, pentsatu beharko dugu gehiena ondo egin genuela saioa dinamizatzen ibili ginenak. Materialaren prestaketa erakargarria izan zen (gu iritsi aurretik prestatu zuten unibertsitateko gelakideek), eta saioa dinamizatzen ibili ginenon jarrera egokia izan zen, irekia eta laguntzeko prest, haurrak gustura ibili zirela ikusita. Sarrera errituala ere ondo joan zen eta haurrek alai bota zuten pareta.

Saioaren bukaeran marrazkiak egiten ari zirela bi haur haserretu ziren, eta batak besteari ostikada gogorra eman zion bizkarrean (badirudi besteak ere zerbait egin ziola aurretik). Ezer ote egon zen helduok egin genuena, edo egin ez genuena, gertakari hori bultzatu zuena? Berez, iruditzen zait psikomotrizitateko saioaren helburua ez dela liskarrik ez sortzea, baizik eta liskarrak modu egokian konpontzen trebatzen joatea, ezer izatekotan. Bestetik, iruditzen zait printzipioz irakasleak ez duela pentsatu behar liskarrak bere "erruz" gertatzen direnik, baina hori horrela bada ere, gaiaren gainean gogoeta egitea ona dela uste dut.

Joan den astearteko saioan iruditu zitzaidan agerian geratu zela kate bat tentsioaren eraginpean jartzean, zatirik ahulenetik puskatu ohi dela, eta horixe zen gure taldean gertatu zena: tentsioa sortzen duten egoerekiko sentikorren diren gelako bi haurrek egin zuten gainezka. Eta helduon esku zeuden alderdietatik, zerk sortu ahal izan zuen tentsioa saioaren bukaeran? Niri hiru gauza datozkit burura:

1. Fase sentsoriomotorra bukatutakoan ipuina kontatu eta marrazkiak egiteko bankuan eseri ginenean haurrak pixka bat nahastu ziren, ez baitzuten argi saioa bukatu ote zen ala ez. Haiek ez daude ohituta saioa Aucouturierren praktika psikomotorraren arabera burutzen, eta bankuan esertzen direnean saioa bukatu delako izaten da. Oso nabarmena izan zen nahasmen txikia, haurrak oinetakoak jartzen hasi zirelako. Nik azaldu nien lehendabizi ipuina entzungo genuela eta gero marrazki batzuk egingo genituela, baina momentu horretan argitu behar nuen ere marrazkiak bukatu ondoren jarriko genituela oinetakoak eta arropak saioa bukatu eta etxera joateko.
2. Marrazkiak libreki aukeratutako bikoteetan egitea proposatu genien, eta nire ustez horrek ondoko arazoak sortu zituen:
• Gelan bikotekide bezala inork nahi izaten ez dituen haurrak kanpo geratu ziren, gelakoa ez zen haurrarekin batera. Azken honek ez ninduen kezkatu, konformatzen erraza delako eta oso irekia, baina horrelakoetan nekez larritzen denetakoa izan arren, bera ere alde batera utzita sentitu zen beste haurrak bikotea aukeratzen ari zirela ikusita.
• Haien portaera modu egokian kontrolatzen ez dutelako haurrek saihesten dituzten bi lagun batera aritu ziren, eskolara etorri berria den hirugarren batekin, liskarra pizteko boleto asko zituen hirukotea osatzen. Gertatu zena aurreikusten erraza zen, beraz.
3. Azkenik, ez genuen haurren erritmoa errespetatu. Haur batzuk marrazkiak egiteko nahikoa denbora izan zuten, eta bukatu ahal izan zituzten, baina beste batzuk denbora gehiago behar zuten. Guk, denbora gehiago eman beharrean, erlojuari begiratu genion eta bukatzeko garaia zela erabaki genuen, haurrei presa sartuz. Eta orduan sortu zen liskarra, marrazkia bukatu gabe eta egileen izena idatzi gabe zegoen hirukotean.

Ondorio bezala, esango nuke marrazkiak binaka egitearena bikoteak libreki aukeratu gabe proposatuko nukeela, egitekotan; edo libreki aukeratzekotan, aipatutakoak bezalako ondoriorik izango ez duela argi izango banu soilik. Eta bikoteka egiteko bakarka egiteko baino denbora gehiago emango nieke haurrei, konplexutasun handiagoa duelako ariketak. Denborari dagokionez, iruditzen zait eskarmenturik ez dugunoi asko kostatzen zaigula gure lehentasunen arabera zintzo jokatzea, eta erraz ematen dugula amore ordulariaren aurrean. Ez diogu beldurrik izan behar saioa bost minutu berandu bukatzeari, horrela eginda taldeko kide guztien erritmoa errespetatuko badugu; eta agian hobe dugu hasieran saioaren atalen artean denbora lasaitasun pixka bat gehiagorekin banatzea, horrelakorik ez gertatzeko.

Psikomotrizitateko saioa unibertsitatean: prestaketa

Psikomotrizitatearen inguruan practicumean egingo dudan proposamen nagusia unibertsitatean saio bat burutzea izango da. Psikomotrizitateko irakasleak graduko laugarren mailan ikasleei proposatzen die Practicum IIIko haurren gela unibertsitatean prestatutako psikomotrizitateko gelara ekartzeko, bertan saio bat burutzeko. Nik datorren urtean seguruenik minor hori hartuko ez dudanez, irakasleari proposatu nion aurten egitea, eta onartu zidan.

Apirilaren 29an burutuko dugu saioa, eta practicumeko lehen egunean proposatu nion eskolako tutoreari, pentsatu nuelako antolaketak luze jo zezakeela. Eskolan zuzendaritzari proposatu zion tutoreak, eta haien oniritzia jasota, unibertsitatera joateko autobusa antolatu du. Eskolako autobusa jartzeko adina haur ez direnez, hiriko autobus publikoan joango gara, eta tutoreak txartel bereziak atera ditu horretarako.

Bestetik, unibertsitatean psikomotrizitateko irakasleak musikakoarekin aldatu ditu eskolak, gure saioa 15.00etan hasi ahal izateko. Aurreko astean berarekin izan nintzenean esan zidan gela aldez aurretik prest egingo dela, horma eginda eta guzti. Eskatu zidan ere nire gelakideen artean hiruzpalau boluntario eskatzeko saioa dinamizatzen parte hartzeko, eta horrela egin dut. Jada lauk eman dute izena, eta taldea osatuta daukagu.

Saioa burutu ondoren materiala haurrekin jasoko dugunez, ondoren ez dugu ezer egin beharko. Saioaren aurreko egunean gure unibertsitateko irakaslearekin geratzen saiatuko gara, materialaren inguruko informazioa biltzeko, eta hark eman beharreko oharrak jasotzeko. Eta horrekin arratsalde interesgarria igarotzeko prestaketak bukatuta egongo dira.

Desdramatizatzen

Practicumera joan aurretik psikomotrizitateko ikasgaian idazlan bat egin behar izan genuen bideo batean ikusitako egoerari buruz, hainbat irakurgaitako edukietan oinarrituta eta horietako aipuak erabilita.

Nik idazlana beti egiten dudan moduan egin nuen: bideoa bizpahiru aldiz ikusi eta, bertako egoerak gogoan nituela, irakurgaiak irakurri, aipuak eta ideiak paper batean idatziz. Lauzpabost orrialde bete nituen aipuekin, eta banekien nekez lortuko nuela nire atentzioa deitu zuten gauza guztiak 1 000 hitzetan sartzea, baina saiatu nintzen. Interesgarriak iruditu zitzaizkidan proposamenen artean, psikomotrizitateko saioan sor daitezkeen gatazkak bideratzeko desdramatizaziora jotzea zegoen. Bide batez, esan beharra daukat nire irakasleari ez zitzaiola batere ondo iruditu nik egindako idazlana, eta bueltan bidali zidala hainbat iruzkinekin, praktikak bukatzen ditugunean berarekin hitz egiteko. Gauza da ni ez naizela batere trebea egoera gatazkatsuetan desdramatizaziora jotzen, baina sekulako inbidia ematen dit horretarako gai den jendeak, maiz egoerari buelta errazago ematea lortzen baita horrela.

Gaurko psikomotrizitate saioan horretan aritzeko aukera izan dut, eta emaitza onak eman dizkit. Bi haur haserretu egin dira eta elkarri joka hasi dira. Horietako bat jarrera nahiko desafiatzailea duena da, eta bestea normalean lasaia den haur bat. Biak elkarri aurpegira begira eseri ditut eta bat sutan zegoen, negarrez. Ez zuen bestearen aurrean eseri nahi, eta horretara behartu dudanez, begiak itxi ditu bestea ez ikusteko. Normalean hartuko nukeen aukerari jarraitu ordez ("ez zaitez horrela jarri, mesedez lagunari begiratu, bla, bla bla), desdramatizatzera jo dut, begiak zertxobait irekita zituela eta barrez ("ui, baino, begira, A tranpa egiten ari da... begiak pixka bat irekita ditu... haserre egotearen plantak egiten ari da, baina ez zaio ateratzen... begira, begira, irribarrez ari da..."). Haurra irribarre egiten hasi da. Egoerari tentsioa kendu ahal izan diogu, eta bi haurrak hitz egiteko prest zeuden orduan. Hitz egitera itxia zegoen haurrarekin tira-biran hastea baino askoz ere eraginkorragoa izan da, eta azkarrago eta hobeto konpondu ahal izan dute haien arteko liskarra. Gainera, handik minutu batzuetara jaso eta gelara joateko prestatzen ari ginela, haserre zegoenari begiratu eta elkarri irribarre egin diogu, biok aurretik gertatu dena eta nola jokatu dugun gogora ekarrita, konplizitate keinu batean.

Zeinen garrantzitsua eta onuragarria den umorea hezkuntzan, eta bizitzan, eta nola kostatzen zaidan niri hura erabiltzea! Ondo egina, kasu honetan!

Egunerokoa: harrera eta bete-betean murgilaldia

Gaur izan da practicumeko lehen eguna. Berriro elkar ikusteko eguna izan da, joan den urteko talde eta tutore berarekin bainago; aurreko ikasturtean 4 urteko gelan zeuden, eta oraingoan 5 urteko gelan.

Harrera oso beroa izan da haur ia guztien aldetik (badago baten bat niganako inolako interesik ez duena). Tutoreak atera du gaia azken egunetan, eta guztiek zekiten ni berriro ere eskolan izango nintzela haiekin. Batek joan den urtean oparitu nien ipuina apaletik hartu eta guzti egin du, esanez berak gogoan zuela nik liburu hura ekarri niela eta irakurri niela. Ilusioa egin dit.

Iloba, 5 urteko beste gelan dagoena, oso pozik jarri da ere ni han ikustean, eta gainean izan dut musuka eta besarkadak emanez denbora askoan. Azken asteetan behin baino gehiagotan esan dit bera nire gelara ni ikustera etortzen denean ez duela nahi bere gelako inor berarekin etortzea, eta gaur besteen aurrean bere "lurraldea markatzen" aritu da. Ea nola ateratzen zaion... ikusi beharko nola moldatzen den.

Dena ez da eztia izan, hala ere. Eguerdian, eskolaz kanpoko jarduera batean, gure gelako haur batek beste bat makil batekin jo eta begiaren azpian zauri bat egin omen dio, erietxera eramateko modukoa (guk ez dugu ikusi, bazkalorduan zelako). Datorren egunetan gora-behera asko sortuko duen gaia izango da, dudarik gabe. Zorionez, ez da ezer larria gertatu, baina erasotzailea agresibitatea dela eta arazo ugari dituen haurra da, terapian dagoena, eta ikusi beharko da zer gertatzen den hemendik aurrera.

Arratsaldean psikomotrizitateko saioa izan dugu. Aurreko ikasturtearekin alderatuta, aurten haur gehiago daude jolas sinbolikoan murgilduta, batzuk adierazpen motorrean interes handia izaten jarraitzen duten arren. Hasi naiz autobehaketako lehen oharrak hartzen, eta horretan jarraitzeko asmoa dut datorren egunetan. Agresibitatea modu egokian bideratzeko arazoak dituen haurrarekin nire lehen esku hartzea izan dut jada, baina berarekin ez dago beste modurik: oso konstantea izan behar da harekin arauak gogorarazteko orduan eta sekulako haserrea adierazten du, baina ezin da beste aldera begiratu. Bestela, izugarri maitekorra eta lausengaria da, eta besarkada mordoa eman dizkit, baina "sermoitxoren" bat entzutea tokatu zaio ere, hura jasotzeko niregana hurbiltzea kosta bazaio ere.

Eta bihar, teorian, haiekin igaroko dut goiza bakarrik, gladiadoreak zirkuan piztiekin bezala! Goizeko 8.15etan geratu naiz tutorearekin goiza antolatzeko 45 minutu izateko, eta agian gaurko makilaren gaia dela eta erabakiko du ni bakarrik ez uztea. Ikusiko dugu.

A! Eta ia ahaztu zait esatea: ezin izan dut irribarrea aurpegitik kendu denbora guztian, hain nengoen pozik praktikak berriro hasi direlako!

Bihar gehiago!

Baby Human dokumental-saila

Joan den ikasturtean haurtzaroaren psikologiari buruzko ikasgaian dokumental-sail hau ikusi genuen. 2003an egindakoa da, eta sei kapitulu ditu (Oinez ibiltzea, Pentsatzea, Hitz egitea, Sentitzea, Harremantzea eta Ulertzea). Haurtzaro goiztiarrean haurrak duen garapen kognitiboa azaltzen du jaioberriak direnetik bizpahiru urteak bete arteko haurrekin egindako esperimentuen bitartez, modu ulerterrazean.

Izugarri gustukoa izan nuen, eta konturatu naiz hona ekarri gabe nuela. Webgune honetan sei kapituluetara estekak daude, baten bat ez dabilen arren, eta nahiko erraza da YouTuben edo beste iturri batzuetan kapituluak aurkitzea.

Practicum, egunerokoa: irteera eta psikomotrizitateko saioa

Gaurko eguna bizipenez betea egon da. Goizean ikasturteko lehen irteera egin dugu, Cristina Eneako parkera, 4 urteko beste gelarekin batera. Geletako bi tutoreak, ostegunetan beste gelara joaten den irakasle laguntzailea, eta lauok joan gara hemeretzi haurretako bi talderekin. Gure taldean kudeatzen zail samarrak diren hiruzpalau haur ditugunez, esperientziaren emaitzen inguruan kezka puntutxo bat bagenuen, baina nire tutoreak oso ondo darama taldea, eta ikasturtearen hasieratik asko landu ditu jokabidearen oinarrizko arauak. Beraz, dena ondo irtetea espero genuen, baina beti geratzen da duda puntutxo hori.

Haurrak eskutik bikotetan joan dira bide osoan, eta orokorrean oso txintxoak izan dira. Parkean gustura entzun dituzte tutoreen azalpenak, eta gogoz egin dituzte haientzat prestatu ditugun jarduerak: enbor ezberdinen azalen ehundurak argizariekin paperaren gainean kalkatzea eta hosto eta fruituak biltzea. Bildu dugun materiala hurrengo egunetan gelan lantzeko aukera izango dugu. Haurrek asko gozatu dute haien eguneroko testuingurutik kanpo, zuzendutako jarduerak haien jolas librearekin tartekatuz. Hori bai, elkarlanean aritzea zaila egin zaie (enborren azala bikoteka kalkatzeko eskatzen genien, batek papera eutsita eta ondoren txandakatuz), eta gelara bueltatzean bakoitzak hartutako hosto eta fruituak kartoi mehe bakar baten gainean nahastea ez dute oso gustuko izan, baina tutoreari garrantzitsua iruditzen zaio indibidualtasuna lantzeaz gain taldearen kontzeptua lantzea ere.

Arratsaldean haien arteko harremanak indar handiz islatzen diren beste jarduera batean aritu gara; psikomotrizitateko saioan, hain zuzen ere. Gaur nahiko harmonia izan dugu, baina ordu t'erdian (beno, berez saioak ordu bete irauten du, beste ordu erdi behar baita gelara jaisteko, arauak gogoratzeko, eta saioa amaitzean gelara bueltatu eta etxera joateko prestatzeko) denbora ematen du hozkada batzuk eta haserreak egoteko. Gaur haur askoren artean etxe handi bat eraiki dute aparrezko blokeekin, eta kooperaziozko elkarrekintza nagusitu dela esango nuke. Gainera, gelan hitzik egiten ez duen haurrak esaldi oso bana esan dizkigu tutoreari eta niri, orain arteko solasaldirik luzeena. Beraz, harremanak aberatsak izan dira gaur.

Bestetik, ikastetxeko klaustroan egoteko aukera izan dut, gaur onartu baita urteko plangintza. Generoaren ikuspegitik, oso nabarmentzekoa da irakaslegoa ia osotasunean emakumez eraturik egon arren, zuzendaritza taldea gizonez osaturik dagoela. Kasu honetan, hala ere, ez dut argi diskriminazioa zein norabidetan ematen den, emakumezkoek esan baitidate inork ez duela zuzendari izan nahi, eta gaiaren inguruko bromak egin dituzte bileran zehar, zuzendaritza taldeko emakumezko birtual batek ordenagailutik egindako harreratik hasita. Zuzendaritza taldeak hamar urte daramatza lanean, eta badirudi denak pozik daudela egoera horrekin.

Bukatzeko, atzo eta gaur ez dut denborarik izan nire tutoreari soziogramaren kontua galdetzeko. Gezurra dirudi, baina ez dago horretarako denborarik. Komunera joateko ere komeriak ditugu, egia esan, jolasorduetan ere haurrekin egoten baikara. Nire tutorea lanera 45 minutu goizago joaten da egunero gauzak prestatzeko, bestela denborarik ematen ez baitio, eta nik normalean ezin izaten dut goizago joan, nire laneko posta elektronikoa garbitzen dudalako goizetan. Tira, ea hurrengo asteartean ikastetxera bueltatzen naizenean goizean goiz joateko aukera dudan, eta galdetzen diodan.

Psikomotrizitateko saioaren emaitzak

Aurreko sarrera batean hitz egin nuen Ixiarrekin batera prestatutako psikomotrizitateko saioak nigan sortu zuen gogoetaz. Oraingo honetan, bukatu berri dugun bideoa dakart, beste gelakide guztiek bezala You Tuben jarri duguna:

Bideoan ikus daitezkeen irribarreen arabera, badirudi asmatu genuela gelakideen gehiengoa gustura aritzeko moduko ariketa sortarekin, eta niretzat horrek behar du izan psikomotrizitateko saioko helbururik garrantzitsuena eta lehena. Hori ematen bada, atzetik etorriko dira beste guztiak.

Psikomotrizitateko saio honen inguruan, agian hobekien igaro nuen denbora prestaketarena izan zen; oso dibertigarria izan zen Ixiarrekin goiz bat eskolako soinketako gelan ibiltzea, bakoitzak ekarritako ariketak egiten eta haien artean aukeratzen. Saioa egin genuenean ere ondo pasa nuen, baina orduan arreta gehiago eman behar izan genion denborari eta antolaketari.

Ariketak prestatzeko orduan, gutako bakoitzak bazituen halako helburu edo nahi batzuk. Niretzat garrantzitsua zen "ez-zero batura" (non-zero sum bezala Google-en aurkitu ahal izango duzue informazioa) kontzeptua aplikatzea, hau da, ariketetan lehiakortasuna sustatu arren, batzuen irabazia ez zedila izan besteen galeraren adinakoa, batzuk irabazteko ez zezatela besteek galdu behar. Nik ez nuen haurtzaroan psikomotrizitateko irakasgairik izan, guk soinketa egiten genuen, eta gehienetan "zero batura" ikuspuntutik planteatzen zen jarduera, eta ez dut egoki ikusten gorputz heziketa ikaskuntza horretara soilik bideratzea, galtzen (eta irabazten!) jakitea garrantzitsu bada ere. Uste dut oreka egokia aurkitu genuela alde horretatik saioan. 

Bestalde, krisian murgildurik gabiltzanez, horri ere keinu bat egitea egoki ikusi genuen, eta horregatik saiatu ginen erabat xumea eta egunerokoa den objektu bat erabiliz (spaghettia) ariketak prestatzen, psikomotrizitateko gelan baliabide sofistikatu eta garestiak ezinbestekoak ez direla frogatzeko. Azken batean, hezkuntzarako baliabiderik preziatuena gure burua da!

Psikomotrizitatea eta taldeko harremanak

Aurrekoa asteko azken sarrera izango zela esan badut ere, aste hau oso aberatsa izan da Didaktika Orokorreko irakasleak islatzeko eskatu dizkigun "desoreketan", eta hementxe nago berriz. Gelakide batek bere blogean jaso duen moduan, aste honetan Herrerako ikastetxean psikomotrizitateko saioa behatzea egokitu zaigu. Bestetik, beste gelakide batekin hurrengo asterako psikomotrizitateko saioa prestatzen aritu naiz, eta bi ikaskide hauekin izan ditudan elkarrizketetan asko ikasi dut.

Psikomotrizitateak harreman pertsonalen esparruan eskaintzen dituen baliabideetaz hausnartzen aritu ginen, baita harreman horiek haurren kasuan behatzen ere. Psikomotrizitateak ohiko gelan ematen ez diren egoerak sortzen ditu, eta horiek oso aberasgarriak dira pertsonen arteko harremanetarako, bai berdinen arteko harremanerako, baita ikasle-irakasle harremanetarako ere. Jarduerak hain gidatuak ez izateak, kontaktu fisiko gertuak, emozioak gorputzaren bitartez adierazteko askatasunak, mina kanpoan uzten duen unitate espazial eta denborazkoa izateak, osagai oso bereziak dira, eta osagai bereziek emaitza bereziak sortzen dituzte.

Gure gelako harremanetan ere iruditzen zait oso nabarmena izan dela lauhileko honetako Musika Adierazpena eta Psikomotrizitateko irakasgaiek sorrarazi duten aldaketa (Plastikako irakasgaiaren eragina, potentzialki besteen parekoa litzatekeena, zoritxarrez ia hutsala izan dela iruditzen zait, baina hori beste kontu bat da). Gure arteko erlazioak dezente estutu direla iruditzen zait, gertutasuna, konfiantza, elkarkidetzarako giro gehiago sumatzen ditut. Horren inguruan ere ez dugu taldeko hausnarketarik egin, eta polita irudituko litzaidake oso.

Taldekideari eta bioi hurrengo asterako prestatzea tokatu zaigun saiorako, niretzat behintzat oso garrantzitsua izan da taldekide guztiek gozatzeko moduko ariketa-sortan pentsatzea, inor deseroso sentiaraziko ez duten ariketak izatea, eta bildu ditugunekin oso pozik nago. Ezin zuen bestela izan, bera bezalako bezalako kidearekin!