Green is the new red

This past week my tutor at the school placement caught up on the correction of the students' coursebooks. She told me that in the training courses and seminars she had attended regarding this methodology (Eleanitz, designed by ikastolak) they told her that the teacher wasn't meant to do any correction work on the students' activity books, but she felt better by doing so. She also told me that the number of errors she found were unbelievable, taking into account that all exercises were corrected in class after the students finished them.

On Friday afternoon, in the LH4 lesson, when the students took their coursebooks to complete an exercise on telling the hour in English, I noticed that she corrects using a green pen. I found it amusing. She told the students that they had to pay more attention in class, because she had found a lot of mistakes. By the way, often we correct exercises before most of the children have time to finish them, because we are pressed with time, because there is a programme to complete...

I had noticed that one of our teachers at university uses the green pen too. To be honest, the teacher at university mostly writes her reflections on the diaries we write, more than correcting mistakes, although she does some of that too.

Apparently, green is the new red. I have been thinking about it over the weekend, and I was surprised to see that I got really mad at times thinking things like "it's the same old bullshit, just disguised in green!". I didn't think I had that kind of resentment in me towards the red pen (in my childhood?), but there seems to be something somewhere...

I hate sugar coatings and disguises of that sort. If you are going to point the accusing finger at students, you might just as well do it openly and be honest with yourself, using a thick red marker. And if you really want to do things differently, then squeeze your brain a bit more than just changing the colour of a pen.

On the other hand, we have been told that when it comes to learning a language, fossilised errors need to be corrected, so why not use the red pen on those, and only on those? Of course, that is much more difficult than correcting all mistakes in green...

If a teacher has managed to create a positive atmosphere, the correction of errors is something that can be done naturally, because there are many ways to do it. I practised some last Friday, while students were doing their telling the hour exercises, and it's not that hard. Most of the times a question is enough ("are you sure about this?" or "if you have said this in the previous exercise, shouldn't you be saying something else here?"). Even a red pen will be taken in a good way, if you have managed to create a positive atmosphere before.

This school placement is being great, because it is creating many "disbalances" in me in a constructivist sense, and I feel a bit restless because I haven't balanced back yet. A good sign: it must be that I am learning.

Friends or foes?

Being placed together with primary education students in the Minor is a great opportunity to learn new things, no doubt. It gives you the chance to see how others see education, their aims, their ways of doing. I have the feeling that us, pre-primary education students, are more homogeneous that our primary education classmates. Maybe it is just because we are much less, so there isn't a chance for much diversity among us. We share similar values and approaches to education.

I guess there could be a more polite way to put it, but since this is mainly for myself to read, I will be quite blunt: us, pre-primary education students, believe that many of our primary education classmates act in favour of the traditional school in general. We are beginning to repeat the pattern we have experienced in our previous in-school trainings: primary teachers think that children are not "prepared enough" when they finish pre-primary, and pre-primary teachers feel that primary teachers are only concerned about contents.

One of my group mates in the mini-lesson we have recently prepared explained it very clearly: we should have HH6, HH7, HH8... instead of LH1, LH2, LH3..., meaning that the ways of doing and the principles of pre-primary should be fed into primary education (taking into account the developmental differences among children in both stages, of course). I have the feeling that the traditional school has managed to survive in primary and secondary education, while it has been wiped out in pre-primary and university. But this is just a feeling which could well be due to my prejudice, and being as we are together, it would be great if we could discuss this openly.

Hezkuntza-sistemaren erreformaren inguruan

Moodle-eko foroan gelakide batek jarritako bideoa dakart hona. Ez du azalpenik behar, egia esan.

Lauhilekoaren kutsu orokorra

Bi aste baino ez ditugu egin bigarren lauhilekoko eskoletan, eta irakasgaietako baten irakaslea oraindik ez da etorri, baina dagoeneko iruditzen zait nabaritzen dudala zer nolako usaina izango duen; oso atsegina. Ondoko bideo honek nahiko ondo laburbiltzen du:

Bitxia izan da bideoarekin gertatutakoa: eskolak hasi eta segituan lauzpabost gelakidek aipatu dute, aurretik ezaguna zutelako, eta ondoren ikusi dut irakasgaietako baten Moodle-eko materialen artean ere badagaoela. Nik ez nuen ezagutzen, eta oso polita iruditu zait, bai ipuina, baita bideoak jasotzen duen ipuninaren kontaketa ere.

Bideoa gelan ikusi genuenean, Eskola Inklusiboari buruzko irakasgaian gelakide batzuk egindako aurkezpen baten barruan, burura etorri zitzaidan honen bertsio "gore"-etako bat izan zitekeena: Pink Floyd-en "Another brick in the wall" abestia eta horri lotutako filma. Nik baino askoz hobeto azaltzen du abestia eta ematen ditu irudi eta estekak beste blog honek, eta bere autoreak dioen bezala, zoritxarrez oraindik ere gehiegi hitz egiten dugu duela 30 urte film horrek islatzen zuen hezkuntza sistemaz.

zid_ia?_6

Sarrera hau aukeran berandu dator, baina joan den astebukaeran ez zidan idazteko denborarik eman, eta astean zehar lanpeturik ibili naiz ere.

Ikastetxearen Antolakuntzako irakasgaian, aurreko astean filma bat lantzen aritu ginen, Monsieur Lazhar izenekoa. Hemen trailerra:

Ikastetxearen antolakuntzarekin erlazionatutako sei osagaiak aztertu behar genituen filmean (helburuak, baliabideak, egitura, teknologia, kultura eta ingurunea), eta talde txikietan eztabaidatutakoa talde handian partekatu genuen ere.

Filmak Quebec-era iristen den gizonezko algeriarra aurkezten digu, lehen hezkuntzako gela batean irakasleak bere buruaz beste egin ondoren bertako irakasle bihurtzen dena. Filmak gai ezberdinak lantzen ditu: emigrazioa eta horri lotutako deserrotzea, heriotza eta horren bizipena, giza harremanak, eta hezkuntza. Bide batez, beste filma bat burura ekarri zidala esango dut, joan den ikasturtean Aitzpeari esker Irakasle Funtzioan ikusi genuena: Children full of life. Lehen hezkuntzako irakasle bat aurkezten digu beste filma horrek ere, gizonezkoa ere, eta besteak beste heriotzaren gaia lantzen da. Hemen dago ikusgai:

Hezkuntzari dagokionez, gelako eztabaidan gai asko aipatu genituen: eskola tradizionala eta egungoaren arteko talka, Bashir Lazhar iristearekin azaleratzen dena, gelaren antolaketan edo jardueretan oso nabarmena dena; heriotza curriculum ausentean dagoela, eta horren aurrean izan beharko litzatekeen jarrera; irakasleen eta ikasleen artean kontaktu fisikoaren aurkako presio nabaria; ekintza pribatuen esparruan (erlijioa, gizalegea, sexualitatea, etab.) familia eta eskolaren arteko talka; ikastetxeen baliabide-eskasia...

Filmak beste galdera batzuk jartzen ditu mahai gainean: nola uztartu gizarte estereotipatuak gizonezkoei inposatzen dizkien hainbat ezaugarri ikasleekiko gertutasuna lortzearekin? zein da gizonezkoen tokia "feminokrazia" nagusitzen den hezkuntzan?

Ondorio gisa, bi gauzekin geratzen naiz: 

• Itxuraz, Lazhar zurruna da eta bere metodoak ez daude modan, baina filmak erakusten digu azalekoa baino ez dela zurruntasun hori. Funtsean, Lazhar-ena hezkuntza pertsonalizatua da, garapen osoa eta orekatua bilatzen duena, eta heziketa emozionala bereziki lantzen du; beraz, oso "modernoa" da oinarrian, formetan bere haurtzaroan jaso zuen eredura jotzen badu ere. Horrek erakusten digu irakaslearen helburuak baliabideen eta egituraren gainetik daudela, eta posible dela antigoaleko moduakerabiliz moderno izatea (baita kontrakoa ere!).
• Lazhar-en ikasle kuttunak dio: "nire ikastola oso polita da, nirea delako" (ikastola hitzaren tokian familia, lagunak, lana, bizitza... jar genitzake). Azken batean, hori da axola duena Lazhar-en ustez, eta ikastetxe horretan baliabide-eskasia gainditzen duen giza-harremanen kalitatearen bitartez lortzen da. Hala ere, ezin da ahaztu baliabideek bidea asko errazten dutela, noski.

La educación prohibida

Duela aste pare bat Loreak bere blogean botatako gonbiteari jarraituz, La educación prohibida filma ikusi nuen, eta orain arte ez dut astirik izan horren inguruan hemen idazteko.

Ikusi nuenean, ez nintzen bereziki gustura geratu. Alde batetik, pixka bat korapilotsua egin zitzaidan, pertsona mordoxka baten monologoen segida delako, tartean eskola batean ematen den fikziozko kontaketa sartuz. Haria jarraitzea kosta zitzaidan. Hizlarien artean, batzuk interesgarriak iruditu zitzaizkidan, eta beste batzuk ke saltzaileen modukoak, egia esan. Bestetik, naturaren hainbat elementurekin (zelula, landareak, animaliak, izakiak orokorrean) analogiak egiten ziren etengabe haurren hezkuntzaz aritzeko, eta ni biologoa izanik, metafora asko okerrak zirela konturatzen nintzen, eta horrek ez zidan lagundu filma begi onez hartzen. Beste datu susmagarri bat: haurren hezkuntza egokirako pedagogia, metodo eta praktikez ari ziren hizlariak, baina sekula ez genituen ikusten eskolak ematen; ez zen haurrik ikusten irudietan. Azkenik, hizlarietako batzuk niri amorru dezente sortzen didaten horietakoak ziren; bizitza honetan lurra (eta batzuetan lokatza) zapalduz aurrera egin beharrean lebitatzen doazenak, dena arrosa kolorez marrazten dutenak, hain zen, orekatu eta karma ondunak faltsukeria kutsua hartzen diedala. Ez dakit, agian inbidia baino ez da, baina horrelakoetaz ez naiz fio.

Edukietara joanda, gehienak ados egoteko modukoak dira: haurrarenganako errespetua izan behar dela, haurraren interesetatik abiatu behar dela, malgua izan behar dela, haurrak bere ikaskuntza prozesuan protagonista izan behar duela... Baina, ez da gauza zehatzik adierazten hori nola egitearen inguruan.

Egunkarietan artikulu bi aurkitu ditut filmaren inguruan, epela bata, eta oso kritikoa bestea. Azkenaren egilea, Fernández Enguita, Edurnezuriren ipuineko Marmati bezalakoa irudikatzen dut nik baina, egia esan, bat nator bere iritziarekin.

Erraza da ausarta izatea bizia (edo bizitza) arriskuan ez duzunean

Aurreko astean bigarren errepublikako garaiko hezkuntza-sistema, eta horrek gerra zibilaren ondorengo diktadura luzearen hasieran izan zuen goitik-beherako eraldaketa erakusten zuen erreportajea ikusi genuen gelan, Cronicas programakoa, hain zuzen ere, hemen ikus dezakezuna.

Egia da beste hainbat berri bezala, bazuela halako kutsu interesatua, baina horren gainetik dago ukaezina den egia: bigarren errepublikako hezkuntza-sistema aurrerakoia zela, eta ondoren etorri zen diktadurak atzerapauso galanta suposatu zuela hezkuntzan, beste hainbat arlotan bezala. Hezkuntza-sistema hura defendatzeagatik bizia galdu zuten batzuk; bizimodua beste askok.

Gogora ekarri zizkidan nire aiton-amonak, maisu-maistra bikotea. Bata maisu zen bigarren errepublika hasterako, eta bestea maistra egin zen diktadura hasi berritan. Ez ziren erreportajean azaldu zirenak bezain ausartak izan. Aste honetan jaso dut aitonaren "garbiketako espedientea"-ren kopia, non alkatearen, auzoko parrokoaren, guardia zibilaren eta Gipuzkoako guraso katolikoen elkartearen aldeko txostenei esker aitonak maisu izaten jarrai zezakeela ebazten den (txostenak espedientean daude). Benetan beldurgarria da. Aldeko txosten hauek ideologia ezezaguna edo eskuindarra zuela diote, maisu ona zela, jarrera moral eta profesional egokikoa. Txosten horiek aldekoak izan ez balira, bere bizimodua galduko zuen ziur, eta agian baita bizia ere, beste horrenbestek bezala. Politikaz etxean ere hitz egitea debekatu zuen handik urte pare batera amonarekin batera sortutako familian; ez da harritzekoa.

Egun, hezkuntzan ausart izateak bestelako esanahia du, erabat. Eskerrak!

Garai bateko hezkuntza-sistema eta egungoa

Lan-koadernorako azken ariketa moduan, Glogster programaz baliatuz poster bat egin dugu garai bateko hezkuntza-sistema eta egungoaren arteko aldeak islatzeko. Zehazki, ondokoak alderatu ditugu: ikaslea, irakaslea, metodologia, baliabideak eta ebaluazioa. Ea asmatzen duzun zeintzuk diren garai bati dagozkionak, eta zeintzuk egungoak.